จะทุกข์ก็ไม่ใช่ จะสุขก็ไม่เชิง

ใช้ชีวิตอยู่ในวัฏจักร is am are

ไม่ต้องหาหรอก ไม่มีตำราเล่มไหนอธิบายได้ ไอ้วัฐจักรนี้

คิดขึ้นเอง

วัฐจักรแปลเป็นไทยว่า "เป็นอยู่คือ"

เป็น : ต้องเป็นอะไรสักอย่าง ใช้ชีวิตเป็นนกเค้าแมวมาตั้งแต่กลับจากอังกฤษ ดึกดื่นไม่หลับไม่นอน ค่อนเช้า รุ่งสาง ยังตาค้าง ร่างกายปฏิเสธการพักผ่อนอย่างสิ้นเชิง

อยู่ : อยู่กับตัวเอง หาเส้นทางแห่งความสุขให้กับชีวิต คิดอะไรได้ก็ทำ อยากไปไหนก็ไป ไม่ชอบก็ไม่ทำ ไม่เอาก็คือไม่เอา รักก็คือรัก เกลียดก็คือเกลียด ใครโดนฉันเกลียด คงซวยมากในชีวิต เพราะฉันไม่เคยเกลียดใครเป็นรายบุคคลมาชั่วนานตาปี ถึงความคิดจะหุนหันพลันแล่นกับตัวเอง จนแม่ต้องคอยปรามอยู่บ่อยๆ แต่การใช้อารมณ์กับใครสักคนหนึ่ง ใครก็ตามที ฉันจะนิ่งให้ถึงที่สุด จะไม่มีปากมีเสียง จะมองเขาในแง่ดี จะให้โอกาส จะปล่อยมันไป จนคำว่า "ช่างมันเหอะ" เป็นคำพูดติดปาก และกลายเป็นนิสัยปล่อยวางของฉัน จนคนรอบข้างต้องคอบปรามว่า คนเราต้องโต้แย้ง หัดมีปากเสียงซะบ้าง ก็ฉันด่าใครไม่เป็น ฉันไม่ชอบพูดคำหยาบคาย ฉันไม่อยากให้ใครต้องรู้สึกไม่ดีกับคำพูดหรือการกระทำของฉัน ถือว่าเป็นการให้ทาน โปรดสัตว์แต่มักได้บาปเสมอ โลกหนอโลก

คือ : ใช่มันคือตัวฉัน เมื่อวานเพิ่งมีคนโทรมาถามฉันว่า "หายจากภาวะอารมณ์ศิลปินหรือยัง" ฉันนี่นะอารมณ์ศิลปิน บรรทัดไหนบอกว่าฉันอารมณ์นั้น ฉันก็เป็นฉันแบบนี้มานานแล้ว แค่ใช้ชีวิตอิสระมานานโข อยู่ตัวคนเดียวมาตั้งแต่เด็กๆ งั้นฉันอารมณ์ศิลปินมาตั้งแต่ สี่ขวบ งั้นเหรอ

ไม่ได้อยู่กับพ่อแม่ ก็ใช่ว่า จะเป็นเด็กขาดความอบอุ่น ฉันได้รับมันมากจนล้น

ฉันไม่เคยอยู่บ้านตัวเองเกินสามเดือน ก็ใช่ว่าครอบครัวจะกลายเป็นคนแปลกหน้า แค่ฉันไม่ชินกับการอยู่กับครอบครัว ก็เท่านั้นเอง

ฉันไม่อยากคุยกับใครก็ใช่ว่าฉันจะเกลียดเขาไปชั่วกัปชั่วกัลป์ เพียงแค่ฉันไม่มีอารมณ์จะเจรจาในชั่วขณะนั้นก็เท่านั้น เชื่อเหอะ ฉันเป็นไม่นานเดี๋ยวก็หาย

ฉันคลอเคลีย หลงไหลใครเป็นช่วงๆ ก็เพราะฉันรู้สึก และอยากทำ ทำไมต้องไปฝืน มีอะไรฉันก็บอกทำไมต้องไปเก็บ อัดอั้น !

ฉันรักแมว ก็ไม่ได้หมายความว่าฉันไม่รักสัตว์ชนิดอื่น เพียงแค่แมวมันไม่มีปากเสียง และมันชอบอยู่ลำพังเหมือนฉันในบางครั้ง ฉันกับแมวจึงอยู่ด้วยกันได้

ฉันชอบเดินทาง ก็เพราะฉันไม่รู้ว่า ฉันจะตายวันไหน ฉันอาจจะนอนหลับไปไม่ยอมตื่น กลายเป็นคนใช้ชีวิตไม่คุ้มค่าเพราะเกิดมาในโลกแสนกว้างใหญ่ แต่ฉันกลับเห็นโลกนี้แค่กรุงเทพ ประเทศไทยไม่ได้มีแค่กรุงเทพ และโลกก็ไม่ได้มีแค่ประเทศไทย ฉันพอใจที่จะออกค้นหา

ฉันชอบเสียงดนตรี เพราะฉันเชื่อว่าดนตรีไม่เคยทำร้ายใคร ในยุคสมัย 70 - 80 ศิลปินแต่งเพลงออกมาล้วนแล้วเกี่ยวกับ ชีวิต เซกส์ ยาเสพติด สังคม เพราะนั่นคือการบำบัด ดนตรีไม่เคยทำร้ายใคร บางวันฉันก็แค่อยากฟังเพลงทั้งวัน ไม่อยากทำอะไร แล้วมันไปทำร้ายใครตรงไหน

ฉันเลือกเส้นทางชีวิตด้วยการเป็นนักเขียน เพราะฉันชอบโลกของตัวอักษรมาตั้งแต่เด็กๆ และฉันก็ทำมันได้ดี ฉันอาจจะไม่ฉลาด บวก ลบ คูณ หาร ไม่เก่ง ก็ไม่ได้หมายความว่าฉันจะดำรงชีวิตอยู่ในโลกนี้ไม่ได้

ฉันร้องไห้เพราะบางทีคนเราก็ควรปลดปล่อยอะไรออกมาบ้าง เก็บเอาไว้ทุกอย่างมันคงจุกอกตายเข้าสักวัน

ฉันหัวเราะ ก็เพราะฉันมีความสุข แล้วเธอจะให้ฉันร้องไห้ทุกวันหรือไง

และอีกหลายอย่างที่หลายคนไม่เข้าใจในตัวฉัน ประโยชน์อะไรที่จะมานั่งสาธยายให้ใครฟังเป็นคนๆ ขอแค่เข้าใจที่ฉันเป็นฉัน รับได้ก็รับ รับไม่ได้อยู่ร่วมทางเดินกันลำบากก็เชิญ .... มันยากตรงไหน

บางทีฉันอาจจะไม่น่ารัก ทำตัวขวางโลก หรือเป็นที่น่าเบื่อหน่ายของใครหลายคน แต่ฉันเชื่อว่า โลกมีฝั่งตรงข้ามเสมอ เธอไม่ชอบฉันที่ฉันเป็น แต่ยังมีคนอีกมากที่รับฉันได้ และนั่นแหละ เขาคือ "เพื่อน" ฉัน เธออยากเป็นเพื่อนฉันหรือเปล่าละ?

ฉันไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้น โปรดอย่ามาหาคำตอบในสมองฉัน ฉันเป็นฉันก็เท่านั้นเอง!

มันยากตรงไหน แค่ "เข้าใจ"

มันยากตรงไหน