นั่งอ่านอีเมล์เก่าเก่า
เศษซากของความทรงจำ
ถูกคลิกขึ้นมาอ่านทุกอีเมล์ที่มี
แปลกใจที่ทำไมไม่ลบเมล์พวกเหล่านั้นออกไปซักที
คนของความทรงจำ
หลายต่อหลายคนผ่านเข้ามาทักทายกับชีวิต
หลายต่อหลายคนที่เรามีความทรงจำดีดี
และยินดีบอกกล่าวเรื่องราวต่างๆ ผ่านอีเมล์
ฉบับแล้วฉบับเล่า
เรื่องแล้วเรื่องเล่า
วันแล้ววันเล่า
เดือนแล้วเดือนเล่า
ปีแล้วปีเล่า
จนเลือนหายไปกับกาลเวลา
แต่เศษซากความทรงจำเหล่านี้กลับตกผลึก
หลงเหลือเป็นตะกอนความรู้สึก
ความทรงจำบางโฟรเดอร์ ทำเอาน้ำตารื้น เพราะคิดคิด
ความทรงจำบางโฟรเดอร์ ทำเอาตัวสั่น เพราะยังมีความโกรธหลงเหลืออยู่
ความทรงจำบางโฟรเดอร์ ทำเอายิ้มที่มุมปาก ตอนนั้นมันช่างหอมหวานนัก
ความทรงจำบางโฟรเดอร์ ทำเอา . . .
หลากหลายความรู้สึกในแต่ละช่วงเวลา
Flashback ไปกับความทรงจำผ่านตัวอักษร
ทำให้เกิดคำความขึ้นในใจว่า
เกิดอะไรขึ้นกับสัมพันธภาพเหล่านี้
บางคนหายไปจากสารระบบเอาเสียดื้อดื้อ
บางคนหายไปเพราะเราเลือกจะเดินจากมาเอง
บางคนยังไม่ได้หายไปไหนยังคงวนเวียนอยู่ในโลกไซเบอร์อยู่เช่นเดิม
แต่ยังไงซะ
ฉันก็ยังหลงรักโลกของตัวอักษรที่ส่งผ่านกันไปตามโลกของไซเบอร์
ไม่น้อยไปกว่าการเขียนจดหมายและโปสการ์ดเลย
อีเมล์ฉบับแล้วฉบับเล่าถูกเปิดอ่าน
ข้อความทางโปรแกรมสนทนาที่ถูกบันทึกเอาไว้ในคอมพิวเตอร์
จึงถูกรื้อฟื้น
คำแรกที่เริ่มต้น บทสนทนาแบบเชยเชยว่า "สวัสดี"
ไล่เรียงมาจนถึงวันสุดท้ายที่ทักทาย
ทำให้เราหลงเข้าไปห้วงอารมณ์ตามกาลเวลา
สัมพันธภาพที่สัมผัสไม่ได้แต่ทว่า รู้สึกได้ . . .
สุขพิลึกดีเหมือนกัน
เขาเหล่านั้นจะเปิดมันขึ้นมาอ่านเหมือนฉันตอนนี้หรือเปล่านะ
แล้วเศษซากของความทรงจำของเขาจะมีเราเหลืออยู่บ้างหรือไม่?
เป็นคำถามที่ไม่ต้องการคำตอบ
ไม่คาดหวังว่าจะเป็นเหมือนกัน
เพียงแค่ความทรงจำมันสะกิดหัวใจให้ฟังจังหวะการเต้นของมัน
ที่แผ่วเบา และ เงียบงัน
คิดถึงทุกเศษซากความทรงจำของชีวิต
