ฉันคงไม่ต่างอะไรไปจากเจ้าปูน้อยตัวนี้
ปล่อยชีวิตไปตามข้างขึ้นข้างแรม
ให้โชคชะตาพาไปตามจังหวะของคลื่นลมทะเล
เห็นเส้นขอบฟ้านั่นไหม
ฉันอยากไปให้ถึง
แต่พอเข้าไปใกล้
มันกลับไกลออกไปทุกที
ราวกับความรัก
ทั้งทั้งที่ฉันมองเห็น
มันอยู่ใกล้แค่เอื้อม
แต่พอฉันก้าวไปเอื้อมมือคว้า
มันกลับหลุดลอย
ครั้งแล้วครั้งเล่า
ครั้งแล้ว
ครั้งเล่า
ครั้ง
แล้ว
ครั้ง
เล่า
.
.
.
ทุกทีไป
เพราะเจ็บ
ฉันจึงจำ
เพราะจำ
ฉันจึงเข็ด
เพราะเข็ด
ฉันจึงไม่กล้า
เพราะไม่กล้า
ฉันจึงเป็นแบบนี้
ฉันควรจะกล้ากับมันใช่ไหม?
หลายครั้งที่ลองเสี่ยงออกทะเล
เพราะเลือกจะทำตามใจตัวเอง
โดยไม่รอข้างแรมของกระแสน้ำ
คลื่นกลับถาโถมซ้ำซัดฉัน
เปียกปอน หนาวสั่น หวาดกลัว
จนต้องขดเข้าไปอยู่ในกระดองอย่างเคย
ความรักมักทำร้าย
ไม่เห็นมันจะหอมหวานเหมือนที่ใครเยินยอเลยสักนิด
ฉันมักบอกตัวเองว่า
ให้ความสุขหยุดอยู่กับปัจจุบัน
แต่ความทุกข์ในอดีตกลับคอยหลอกหลอน
"เหงา"
มันเป็นเรื่องปกติของชีวิตฉันไปเสียแล้วสิ
สวัสดีเจ้าเพื่อนยาก
แกอยู่กับฉันเสมอในวันที่ฉันไม่มีใคร
ซื่อสัตย์เสียจริง
ฉันทั้งรักทั้งเกลียดแกจริงจริงเลยให้ตายสิ
เจ้าความเหงา
edit @ 1 Jun 2009 16:37:25 by Backpacker
