ถนนสาธร July 2006

กรุงเทพฯ

มหานครที่กักเก็บความรู้สึกของผู้คนอย่างร้ายกาจ

ตะกอนความเหงาถูกร่อนเอาไว้

ด้วยแสง สี เสียง ของเมืองใหญ่

ใจคนมันเหงา ต่อให้เปลี่ยนสถานที่ไปอยู่ที่ไหน

มันก็เหงาได้อย่างเคย

เมืองใหญ่มันมีเสน่ห์ที่อยู่ลึกเข้าไปในซอกตึก

ห้องสี่เหลี่ยมแคบแคบ

ในตึกสูงระฟ้า

คุมขังความเหงาของใครหลายคนเอาไว้

มากพอที่จะทำให้

หัวใจกระเจิง

ถนนกว้าง ต่อให้ขยายเพิ่มขึ้นอีกกี่เลนต่อกี่เลน

มันก็กว้างพอที่จะทำให้พื้นที่ความเหงาเข้าครอบคลุม

เสียงยวดยาน ความอึกทึก ตึงตังของเมืองใหญ่

หรือจะสู้

เสียงหัวใจที่ร่ำร้อง

ว่า

"เหงา"

traffic on 42nd Street New York City

ขณะนี้เวลา 11:00

อีกสองชั่วโมงฉันจะออกเดินทางจาก

มหานครแห่งความเหงานี้

ไปสู่อีกหนึ่งมหานครที่เหงาไม่แพ้กัน

การเดินทางทำให้เราค้นพบความเหงาของโลกมากขึ้นทุกที

สนามบินคือสถานที่โอบกอดเบื้องหลังของการจากลา

แต่เบื้องหน้าคือคราบน้ำตาและความเหงาของคนที่กำลังจากไป

เครื่องบินแอร์บัสลำใหญ่กำลังทะยานพาความเหงาของฉัน

ไปจากมหานครที่คุ้นเคย

New York City skyline from Williamsburg Bridge

** สองรูปข้างบนคอมโพสเดียวกันต่างกันแค่สถานที่ **

ชอบจัง